MORKS no R 
*Ryuu*+TIME+
เวลาผ่านล่วงเลยมานาน
หลายๆอย่างในชีวิตที่เปลี่ยนไปแล้ว และกำลังจะเปลี่ยน
และบางอย่างที่เราเปลี่ยนมันไม่ได้ ย้อนกลับไปไม่ได้ หยุดมันไม่ได้
นั่นก็คือ
เวลา
...........
เวลาที่อยากให้มาถึงเร็วๆ เวลาที่อยากจะย้อนกลับไปแก้ไข
และเวลาที่ไม่อยากให้มาถึง
ตอนนี้ไม่รู้ว่ายืนอยู่ที่ไหน ทำไมถึงมืดมน
น่ากลัว มองไปไม่เจอใคร ทั้งๆที่รู้ว่าเค้าเหล่านั้นก็ยืนอยู่ตรงที่เดิมไม่ได้หนีหายไปไหน
แต่ทำไม ทำไมมองไม่เห็นเลย ไม่เห็นแม้ซักคน
ไม่เคยคิดว่ามันจะน่ากลัวได้ขนาดนี้
การที่ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะได้ทำอีก
การที่ไม่รู้ว่าอนาคตข้างหน้าจะเป็นอย่างไร
ไม่ได้ท้อ ไม่ได้จะหยุด ไม่ได้ยอมแพ้
แต่แค่ไม่มั่นใจ
ทุกวันคอยปลอบตัวเอง
อยากคุย แต่ก็ไม่รู้จะคุยอะไร
ให้บอกว่าคิดถึงนะเหรอ 55+
ขำสิ
จะบ้าเหรอมาคิดถึงอะไรกัน
ไม่รู้จะเป็นยังไง
ถึงแม้จะพูดว่า "ไม่เป็นไรหรอกน่า ยังไงก็ยังทำได้"
แต่มันก็กลัวนะ
ทำไมโลกที่จะก้าวออกไปนั้นมันน่ากลัวขนาดนี้
ไม่ต้องแปลกใจ ว่าทำไมไดหน้านี้ถึงมีแต่คำว่า "กลัว"
เพราะนั่นคือคำๆเดียวที่อยู่ในหัวเวลานี้
ถึงจะคิดให้ตายยังไง
สุดท้ายก็คงทำอะไรไม่ได้อยู่ดี
ได้แต่รอ......
ยังอยากจะเชื่อมั่น
ยังอยากจะฝ่าฟัน
ยังอยากจะสู้ต่อไปให้ถึงที่ใฝ่ฝัน
ยังจะมีทางไหนที่ไม่ต้องพบกับความเจ็บปวด
เมิ่อมีวันที่จัดงานเลี้ยง
วันที่ต้องเก็บกวาดหลังมาเลี้ยงก็ต้องมาถึง
เหมือนที่เค้าบอกกันว่าไม่มีงานเลี้ยงไหนไม่มีวันเลิกรา
ถึงแม้จะไม่อยากเลิกแค่ไหนก็ตาม แต่ความจริง คือความจริง
ตอนนี้จึงอยากจะทำความฝันให้เป็นความจริงซักที
อยู่กันอย่างนี้นานๆ เพราะถ้าต้องจากกันไปฟ้าคนจะผิดหวัง
อย่าไปไหน อย่าไปไหน
เมื่อย้อนกลับมามองรูปเก่าๆ ทำให้รู้ว่าสิ่งนี้มันมีค่าเหลือเกิน
มีค่ากับชีวิต
ไม่เคยคิดว่าซักวันนึงถ้าไม่มีมันจะเป็นอย่างไร
ไม่เคยคิดว่าต้องเลิกราไป
มีแต่ความคิดที่ว่า "เรา" ตลอดไป
และก็ยังหวังอยู่ว่าจะมีเราต่อไป
แต่ในท้ายที่สุดถ้ามันเกิดไปไม่ได้ ทุกคนต้องมีทางเดินที่เป็นของตัวเอง
แต่แล้วเราจะอยู่ได้ยังไงหากไม่มีมัน
เพราะมันคือชีวิต
ทำไมถึงได้กังวลได้มากมายขนาดนี้
ทำไมต้องมีช่วงเวลาแบบนี้
ไม่อยากอยู่คนเดียว
ไม่อยากอยู่อยากโดดเดี่ยว
ไม่เอาได้มั้ย
ไม่อยู่คนเดียว ไม่เดินไปคนเดียวไม่เอา
ไม่เอาแบบนั้น
ทนไม่ได้หรอก
ถึงแม้จะบอกตัวเองซักแค่ไหน
ว่า "ไม่เป็นไรหรอก"ไม่มีใครทิ้งแกไปไหน ทุกคนยังอยู่กับแก
อย่าบ้าไปคนเดียวได้มั้ย
คำตอบคือ"ไม่ได้"
เพราะเราบ้าไปแล้ว
ยิ่งช่วงนี้ได้รับรู้เรื่องหดหู่มากมาย มาตอกย้ำอีก
ไม่อยากอยู่คนเดียวเลย
มันเคว้งคว้าง
มันไม่มีที่ยึดเหนี่ยว
มันมองไม่เห็นอะไรข้างหน้าเลย
มันมืดมิดไปหมด
โดดเดี่ยว
.....
...
.
ขอโทษที่อัพไดแบบนี้
ขอโทษ
*ส่วนเรื่อง*
ซิ้งเกิ้ล ของพวกเรา Wind behind my wings
ได้มีการเลื่อนกำหนดขายออกไป ต้องขอโทษทุกคนด้วย
ถ้ารู้วันและรายละเอียดที่แน่นอนเมื่อไหร่จะรีบเอามาบอกเลย
คนที่สั่งไปแล้วก็ไม่ต้องสั่งใหม่ส่วนครัยที่ยังไม่ได้สั่งก็สั่งได้ที่
akabane_otome@hotmail.com
ขอโทษอีกครั้งที่เลื่อนกำหนดออกไป แล้วขอบคุณที่ยังรอพวกเราอยู่
มองเห็นเค้าป่าว เค้ายืนอยู่ตรงนี้ไง
เค้าก็เคยเป็นอ่ะนะ ความรู้สึกแบบนี้อ่ะ
ยังไงก็เข็มแข็งเข้าไว้นะ
สู้ๆ
^^